Progrockiconen spreken zich uit over omstreden genre |
| Geschreven door Lust For Life |
| donderdag, 11 oktober 2012 14:54 |
|
Samen met de elf prog-iconen ging Lust For Life op zoek naar de definitie van de term ‘prog’ en de oorzaak van het negatieve imago waaraan het genre al vele jaren verbonden is. Ian Anderson: “Er was een tijd dat ik explodeerde wanneer een journalist het in zijn hoofd haalde Jethro Tull tot de progressieve rock te rekenen. Waarom? Ik vond het een pretentieus en humorloos genre. Het voelde bovendien alsof ik buiten mijn medeweten lid was geworden van een cult, waaruit geen ontsnappen mogelijk was. Het zorgde dat journalisten onze muziek geen kans gaven en we telkens voor diezelfde groep progliefhebbers stonden te spelen.” Steve Rothery: “Het is nog steeds acceptabel voor sommigen, maar het genre lijkt inderdaad te zijn besmet. En toch, de muziek van een band als Elbow heeft zeker progelementen, terwijl dat een mainstream-band is. Gelukkig zijn er nog muzikanten die zo open minded te werk gaan.” “Zo’n vijftien jaar geleden was het de kus des doods om te zeggen dat je ‘progressive’ was, helemaal voor de mainstream media”, zegt Steven Wilson, “Prog stond gelijk aan ouderwets, zelfingenomen en gedateerd. Dat veranderde aan het begin van dit millennium. Muse, The Mars Volta, Sigur Rós, The Flaming Lips, Opeth: al dat soort bands braken door. Het idee van wat progressive rock zou kunnen betekenen, veranderde.” De complete progrock-special lees je in Lust For Life 025. Deze nieuwe editie, met daarnaast ook artikelen over The Doors, Elbow, Black Country Communion, Martha Wainwright, Richie Sambora, Paul Carrack, Carice van Houten, Band Of Horses en nog veel meer, ligt vanaf vandaag in de winkel. |
Reacties
RSS lijst voor reacties op dit bericht