Doris Troy - I’ll Do Anything: The Doris Troy Anthology 1960-1996 - Recensie

De in 2004 overleden Doris Troy wordt door geschiedschrijvers nog al te vaak als one-hit-wonder weggezet. Hoewel ze het succes van het meermalen gecoverde Just One Look uit 1963 inderdaad nooit meer wist te evenaren, impliceert zo’n weinig vleiende omschrijving ook vaak een oordeel over de kwaliteit van de rest van het oeuvre. En dat bevat in dit geval teveel leuks om gebagatelliseerd te worden, zoals de onderhavige Kent-compilatie onomstotelijk aantoont. Zelfs wanneer deze in de Bronx geboren dochter van een predikant zich teweer moest stellen tegen tetterende orkesten, foute koortjes of discoverdwazing, dan nog zegevierde ze met natuurlijke souplesse en een soort onnadrukkelijke autoriteit. Wie haar in volste gospelglorie wil horen, zal aan die uit 1995 daterende uitvoering van Thomas Dorseys stuk gezongen Take My Hand, Precious Lord natuurlijk niet genoeg hebben. Ze vormt nochtans een passend slotakkoord van een voortreffelijke bloemlezing, die ook haar eenmalige Apple-avontuur met George Harrison en zijn vele beroemde vriendjes niet overslaat.