Faust - Something Dirty - Recensie

Wanneer je een nieuwe cd van Faust in het laatje schuift, heb je alleen de zekerheid dat er geen zekerheden zijn. De titel blijkt ditmaal niettemin representatief: dit is verreweg de smerigste (en agressiefste) muziek die de Krautrock-pioniers sinds jaren hebben voortgebracht. Oerwoudritmes overwoekerd door fuzzende feedback en industriële noise-wildgroei, gitaren als met bloed bespatte machetes. Openingsoffensief Tell The Bitch To Go Home (!) zet meteen de toon. Metaalbewerker Zappi W. Diermaier en bassist Jean-Hervé Peron, welke laatste volgens de credits tevens een vlammenwerper hanteert en geitenhoeven bepotelt, krijgen op dit album gezelschap van de Britse kunstenares Geraldine Wayne en gitarist James Johnston. In de meer gedragen nummers waarin eerstgenoemde als zangeres door het geluidsbeeld zwalkt, is het moeilijk om de gedachten niet te laten afdwalen naar het debuutalbum van The Velvet Underground. Nee, zo goed is Something Dirty bij lange na niet, maar deze vitale herrie toont wel aan dat Faust nog steeds bestaansrecht heeft.