Kurt Elling - The Gate - Recensie

Als het onderdeel ‘zang’ ooit nog eens een Olympisch nummer wordt, dan gaat Kurt Elling er in de categorie jazz geheid met een gouden medaille vandoor. Voor zijn vorige album Dedicated to You mocht hij al een Grammy ontvangen en, vraag niet hoe het kan, de opvolger The Gate is nog beter. Waarschijnlijk heeft dat te maken met het feit dat Elling niet alleen een uitmuntend vocalist is, maar dat de man ook een fijne neus voor nieuw, verrassend repertoire heeft. Wat te denken van King Crimsons Matte Kudesai, de ballad die naar alle waarschijnlijkheid geheel uit de pen en de gitaar van Adrian Belew vloeide? Mooiere liedjes dan Belew ze schrijft worden maar zelden gemaakt en Elling behoort tot het selecte gezelschap dat dat in de gaten heeft. Meteen daarna volgen superbe uitvoeringen van Steppin’ Out, Norwegian Wood en After the Love Has Gone. Allemaal popklassiekers die in deze Don Was-productie nóg meer glas krijgen. Wat een stem, wat een timing en wat een prikkelende arrangementen. Goud!