The Dirtbombs - Party Store - Recensie

Weinig plekken waar het eclecticisme in de pop zo vanzelfsprekend is als Detroit: Motowns Hitsville USA, Detroit Rock City én de geboorteplaats van techno. Niet meer dan normaal dus dat zanger/gitarist Mick Collins, de zwarte garagerocker die zich met zijn Dirtbombs even liefdevol ontfermt over soul en rhythm & blues, op het vijfde album van zijn bijna twintigjarige band eer betoont aan de technolegendes van zijn stad. Al zullen zowel Dirtbombs-fans als danceliefhebbers wel even moeten slikken bij het horen van deze onverwachte mengsmering, waarbij Collins en zijn rouwdouwers (veel fuzzgitaar en twee drummers from hell) iederéén op het verkeerde (dans)been zetten. Zo krijgen technoklassiekers als Good Life (Inner City) en Strings Of Life (Rhythim Is Rhythim) een heuse disco makeover, en verandert Carl Craigs technojazzopus Bug In The Bass Bin in een 21 minuten durende avant-gardesessie vol bezwerende drumroffels, knerpende gitaardroedels en door Craig zelf gedirigeerde synthesizerhallucinaties. Weird en wonderful.