The Crookes - Chasing After Ghosts - Recensie

Boefjes met een e? Nee, Crookes is een voorstad van Sheffield, waar dit jeugdige gitaarkwartet uit het nest gevallen is. In 2009 al door de Britse media opgemerkt en door BBC-dj Steve Lamacq tot zijn favoriete band van het jaar bestempeld. Ook collega-muzikanten als Richard Hawley en Noel Gallagher steken over hen graag de loftrompet. Nu verstaan Britten als geen ander de kunst van het overdrijven, maar met The Crookes is inderdaad weinig mis – of het moet zijn dat hun romantische jengelpop wel erg zwaar op het verleden leunt, in casu de jaren tachtig. Met name The Smiths klinken luid en duidelijk door, niet in de laatste plaats dankzij de ietwat lijzige Morrissey-stem van zanger/bassist George Waite. Maar The Crookes lijken de mosterd voor hun compacte, catchy rinkelsongs zeker ook bij andere eighties-indiecoryfeeën als Orange Juice en – op de vrolijker momenten - zelfs The Housemartins te hebben gehaald. Fijn plaatje.