Bullet - Highway Pirates - Recensie

Udo Dirkschneider, voormalige brulboei van Accept, heeft schijnbaar een Zweedse broer. Hell Hofer heeft net zo\'n cirkelzaagstrot als \'Der Udo\' en ook qua stijl is Bullet schatplichtig aan de Duitse metalmeesters, met name aan hun derde lp Breaker, dus met een flinke scheut AC/DC erbij. Die aanpak is inmiddels drie platen praktisch hetzelfde, hoewel het geluid ditmaal neigt naar de Riot-klassieker Fire Down Under. Halverwege de albumopener trekt de gitaartandem al een blik melodische solo\'s open, een tactiek die wat mindere nummers toch over de streep haalt. Het mag hier en daar iets bondiger en sommige passages zijn érg bekend, maar dat kan de pret niet drukken. Alles aan Bullet ademt de jaren tachtig: een potsierlijke hoes, studs en denim, afgezaagde titels, enzovoorts. Wanneer in Heavy Metal Dynamite koeienbel en handclaps voorbijkomen, is het feest compleet. Leren jack aan, kogelriem om, bier in de hand, vuist omhoog en ‘bang that head!’