Blancmange - Blanc Burn - Recensie

Synthesizerpop met net iets meer diepgang dan je bij de veelal hitparadegevoelige genregenoten tegenkomt; dat was waar het Britse Blancmange begin jaren tachtig voor stond. Met hun sound, misschien nog het beste te omschrijven als een combinatie tussen OMD en Pet Shop Boys, wist het duo met name in Engeland grote hits te scoren. Een kwart eeuw na dato komt Blancmange voor het eerst weer met nieuw werk en daarbij wordt duidelijk dat de heren moeite hebben hun muziek een plekje te geven in de 21e eeuw. In plaats van voor een duidelijke richting te kiezen, komen op Blanc Burn allerhande stijlen voorbij die in de hedendaagse synthesizermuziek aanwezig zijn. Zo zijn er invloeden van triphop (By The Bus Stop @ Woolies), catchy dancepop (Drive Me) en vage ambient electro (Radio Therapy). Het resultaat is een weinig samenhangend album, waarop het bovendien ontbreekt aan de sterke ideeën, melodieën en hooks die hun oude werk zo genietbaar maakten. Een mislukte comeback.