White Lies - Ritual - Recensie

De eerste plaat To Lose My Life van het Engelse White Lies uit 2009 deed het erg goed en stond in vele eindlijstjes van het popjournaille. Mij deed het alleen weinig en ik snapte de hausse niet. Met hun tweede album Ritual ben ik echter ook om! Een prachtige plaat die heerlijk aansluit bij de glorieuze jaren tachtig synthpoprevival die er onherroepelijk aan zit te komen. Dit is donkere, licht deprimerende muziek zonder al te diepe betekenissen maar met grootse gebaren om dat te verbloemen en tevens die gebroken ingetogen nummers om het te verdoezelen. Steeds minder hoor je ook de bij Joy Division, Interpol en The Killers gestolen mosterd. Nu hangt het lepeltje steeds vaker bij Depeche Mode en de Editors in de pot. Minder uithalen van de zanger en meer electro, meer meezingmomenten en veelal onwaarschijnlijk aanstekelijk. Kortom, dit is een plaat die meer en meer mensen zal omturnen voor het witte leugentje.