Emily Jane White - Ode To Sentience - Recensie

Tjonge jonge, wat een zwaarmoedig mens is die Emily Jane White. Al haar liedjes gaan over de troosteloosheid van het bestaan, potentiële zelfmoordenaars en dagen die gevuld zijn met regen en nog eens regen. En zo gaat dat nou al drie albums lang. Uiteindelijk krijgt deze Amerikaanse singer-songwriter de grootste optimist er nog onder met haar bijna fluisterend gezongen en op loodzware klanken van cello en pedalsteel voortglijdende bespiegelingen over de zwarte kanten van het leven. Wie ’s morgens wakker wordt en een plaatje van Emily Jane opzet, wil direct wel weer naar bed. Want de dag heeft niks geen goeds in petto. In het nummer The Cliff vraagt ze zich af hoe het voelt om van een rots af te vallen. Om vervolgens te constateren dat het er niet zoveel toe doet, want: ‘we wachten toch allemaal alleen maar op de dood.’ In het cd-boekje staat een deprimerende foto van Emily die aan de rand van een diep en zwart meer zit. Wie geeft haar even een duwtje?