Ganashake - Ganashake - Recensie

Soms weet je niet dat je ergens op hebt zitten wachten totdat het er opeens is. In mijn geval bleek dat deze maand een funkende, gistende, zompige, olievette en bacterierijke portie bluesrock oude stijl te zijn. Het debuutalbum van het Belgische Ganashake herdefinieert bovendien de betekenis van het begrip powertrio door duidelijk te maken dat dynamiek niet gelijk staat aan volume. (Alleen domme mensen verwarren die twee altijd met elkaar.) Zanger/gitarist Jess Jacob, bassist Sander Goethals en drummer Bert Minnaert klinken dankzij de uitmuntende, want dicht op de zweterige poriën zittende productie van Jean-Marie Aerts alsof ze in je kamer staan te spelen. De huisraad kan dan maar beter meteen aan de kant. Goed teken dat Hound Dog Taylors Gimme Back My Wig het aflegt tegen het eigen materiaal, net zoals het erg fijn is dat Jacob de speltechnische erfenis van oude meesters (dag, Rory) mixt met een persoonlijke visie daarop. Favoriet: Cherry Red Lips, dat een iets heavier uitgevallen Little Feat suggereert.