Pien Feith - Dance On Time - Recensie

Het voelt wat vreemd om dit de debuut-cd van de Amsterdamse zangeres Pien Feith te noemen, want eerdere ep’s van haar hand duurden soms langer dan menig klassiek rockalbum uit de jaren zeventig. Wel is Dance On Time haar meest eenduidige exercitie tot nu toe, daar waar in het verleden het geschakel tussen verscheidene genres iets geforceerds kon hebben. Filmische soundscapes en zomerse pop met een glaciaal toplaagje à la Seventeen Seconds gaan hier een opvallend harmonieuze verhouding aan. Net als op de vorig jaar verschenen eersteling van stadgenote Roos Jonker worden samples en beats uit de laptop gecombineerd met echte instrumenten, wat zeker in Dirty Laundry en The Options beter uitpakt dan doorgaans het geval is. Laatstgenoemd nummer zou op de soundtrack van een David Lynch-film niet detoneren. Want dat is óók een kenmerk van Feiths liedjes: de licht onbestemde dreiging die soms van de verleidelijkste melodielijnen kan uitgaan.