Faithless - The Dance Never Ends (2cd) - Recensie

Het komt zelden voor dat een remixversie van een album de oorspronkelijke editie overklast, maar dat gaat wel op voor The Dance Never Ends. Niet zo heel erg verwonderlijk, want het vorig jaar verschenen The Dance was met afstand de lamlendigste cd die Faithless sinds het ontstaan in 1995 het licht deed zien. Bijna iedere makeover zou dus als vanzelf een verbetering zijn geweest. Aangezien deze dubbel-cd tevens in de originele uitvoeringen voorziet, wordt dat nu ook uiterst pijnlijk aangetoond. Is het bijvoorbeeld moeilijk om bij de Faithless-versie van Not Going Home niet weg te dutten, de retooling van Eric Prydz toont aan dat er waarachtig toch leven blijkt te zitten in grooves die we eerst klinisch dood hadden geacht. En dat geldt evenzeer voor de veelzeggend getitelde Spit Out The Sedative mix van Feel Me door ATFC. Eigenlijk presteert alleen Tiësto onder de maat, want van zijn mechanische Tweak Your Nipple worden die tepels niet hard.