Marianne Faithfull - Horses And High Heels - Recensie

De hernieuwde samenwerking met producer Hal Wilner op haar vorige album Easy Come Easy Go is Marianne Faithfull blijkbaar goed bevallen. Ook Horses And High Heels is onder leiding van deze Amerikaanse superarrangeur tot stand gekomen. Andermaal is gekozen voor een serie fraaie covers, nu echter aangevuld met een viertal composities van eigen hand. Ze kunnen de toets der kritiek eveneens ruimschoots doorstaan, met uitzondering wellicht van de ‘tearjerker’ Why Did We Have To Part. Daarin bezingt Faithfull op smartelijke wijze hoe haar geliefde er met een ander vandoor ging. Ze doet dat zodanig overtuigend dat je haar bijna handenwringend door haar appartement in Parijs ziet ijsberen. Indrukwekkend qua uitvoering derhalve, maar niet van het compositorische niveau van songs als The Stations, Love Song, Eternity en de beide klapstukken Goin’ Back en Past Present And Future. Het eerste werd al gecoverd door o.a. The Byrds en Dusty Springfield, het tweede kennen we van The Shangri-Las uit 1966. De tekst wordt niet gezongen maar gesproken, met de Mondschein Sonate van Beethoven op de achtergrond. Marianne Faithfull trekt alle emotionele registers open en wie er geen kippenvel van krijgt, heeft een hart van steen.