Duffy - Endlessly - Recensie

Het moeilijke tweede album. Een zware bevalling voor elke artiest die een klassiek geworden debuut afleverde – in het geval van Duffy haar Grammy-winnende millionseller Rockferry van drie jaar terug. Om het momentum van die authentieke soulpopplaat tussen Dusty Springfield en Amy Winehouse vast te houden, gaat zangeres Duffy voor Endlessly een compositorisch en productioneel een-tweetje aan met seventies singer-songwiter Albert Hammond (tevens vader van Strokes-gitarist Albert Hammond Jr.) en laat ze zich begeleiden door de als fenomenale live-band bekende hiphopgroep The Roots. Keuzes waarmee kwaliteit en ambachtelijke uitstraling van melancholieke Brill Building-ballads als de titelsong, Too Hurt To Dance en Don’t Forsake Me weliswaar gewaarborgd zijn, maar die Duffy elders vooral portretteren als moderne discopopdiva in het spoor van Kylie Minogue. De arrangementen zijn dan opdringerig, de productie te clubby en de popperige zang op het irritante af, met de single Well Well Well als twijfelachtig uithangbord. Half half dus.