Duffhuës - Among the Ruins - Recensie

In Paradiso, Tivoli of Het Paard is Niels Duffhuës zelden of nooit te horen. Des te vaker in een muziekkroeg in Berlijn, Dortmund of Nice. De Brabantse muzikale poète maudit toert veelvuldig door Europa met zijn poldervariant van de donkere romantiek van Cave en Waits en vulde daar inmiddels al een half dozijn albums mee. Sterke albums, omdat Duffhuës in de songs vaak iets wringends en schrijnends weet te leggen. Soms ligt het er allemaal wel wat erg dik op, die duisternis. Zeker als hij zijn songs titels geeft als Among The Ruins Of Saigon Blues. Hij sleurt het spleen werkelijk uit de piano en briest bij vlagen zijn kwellingen. Kniesoren zullen wellicht zeggen dat Duffhuës zijn kommer en wanhoop acteert. Maar dat is dan vooral het probleem van die kniesoren zelf, die niet willen zien dat iconen als Waits of Cave evenzeer een rol spelen. Duffhuës blijft fascineren.