Marco Borsato - Dromen Durven Delen - Recensie

Het zit vol met pathos, maar zeker geen valse pathos. Het is bombastisch, maar niet over de top. Het is popmuziek, maar bas, drums en gitaren spelen slechts bijrollen. Piano voert de boventoon en anders wel violen. En het wordt gezongen met een stem die bijna iedereen prachtig vindt. Geen karakteristieke, uit duizenden herkenbare strot, maar een middle-of-the-road stem die prettig en vooral eerlijk overkomt. Want dat is de grootste kracht van Marco Borsato: als hij iets zingt, met die stem, en met die voordracht, geloof je hem. Ook al komen tekst en muziek uit de koker van zijn producer John Ewbank. Overigens is elk van Johns liedjes raak en lijkt er geen sleet te zitten op diens al jaren voortdurende creativiteit en inspiratie. Geen wonder dat dit de enige cd is die in deze zware tijden nog ouderwets goed verkoopt.