The Whigs - In The Dark - Recensie

Het drietal dat onder de naam The Whigs in 2005 debuteerde met Give ‘Em All A Big Fat Lip werd al snel gebrandmerkt als een band om in de gaten te houden. Niet lang hierna mochten ze o.a. met Kings of Leon op tournee en de aldus opgedane invloeden zijn overduidelijk te horen op In The Dark. Hierop hanteren de mannen het grote gebaar van Kings of Leon en voegen daar een gezonde dosis garagerock en indiegevoel aan toe. Sterke rockers als Hundred/Million worden afgewisseld met stadionliederen als Kill Me Carolyn. (Dat overigens veel weg heeft van Sex On Fire.) Jammer alleen dat er een paar stukken op de automatische piloot tussen zitten – So Lonely bijvoorbeeld. Hierin klinkt de band als een slap aftreksel van Bryan Adams. Gelukkig maken de drie heren dat goed met het stampende, rauwe Someone’s Daughter en het meest uitgesponnen nummer van de plaat: Naked. The Whigs, niet geheel overtuigend als stadionrockers.