Zucchero \'Sugar\' Fornaciari - Chocabeck - Recensie

En Zucchero, hij zwoegde voort. Althans, te oordelen naar zijn knoestige stem. Echt scheutig met nieuwe studioplaten is de Italiaan niet, maar waarom zou hij ook. Na een 25-jarige carrière, vijftien miljoen verkochte albums en met beroemde vrienden als wijlen Luciano Pavarotti, Sting en Nelson Mandela is zijn bedje lang en breed gespreid. Dus geeft de zanger/multi-instrumentalist zich op zijn nieuwe album over aan bespiegeling en achterom kijken naar het gemoedelijke plattelandsleven van zijn jeugd. Melancholie en romantiek kleuren dan ook de meeste van de elf songs, waarin Zucchero zijn rock- en bluesroots graag opzijzet voor de ene fraaie ballade na de andere, zij het Zucchero-eigen vaak grootschalig gearrangeerd, met hoofdrollen voor klavecimbel en kerkorgel. Uitschieters zijn het gedragen slotakkoord God Bless The Child én de uitbundige, op een heuse housebeat voort dravende titelsong, met even hemelse als zonnige koorzang uit de keel van niemand minder dan Brian Wilson.