Neil Diamond - Dreams - Recensie

Ook een meestersongschrijver als Neil Diamond heeft zijn helden. Op Dreams vervult hij een langgekoesterde wens: het vertolken van zijn favoriete songs aller tijden. Je zou daarom verwachten dat de man superenthousiast van leer trekt, maar nee, het is juist een intieme, melancholieke bedoening geworden. Elke song wordt ingetogen gebracht, met immer bescheiden muzikale begeleiding. Dat werkt soms wonderwel, zoals in Losing You van Randy Newman. Gezongen met alleen zijn akoestische gitaar, geeft Neil de indruk dat hij daadwerkelijk liefdesverdriet heeft. Maar even vaak helpt zijn sonore stem een liedje om zeep. Zo wordt Ain’t No Sunshine een regelrechte zeiksong. Gek genoeg ontspoort Neil ook in zijn eigen compositie I’m A Believer. We kennen het zo goed van de lichtvoetige, vrolijke Monkees, dat deze donkere balladversie van de baas zelf als gezeur overkomt. Liedjes van o.a. Lennon & McCartney, Gilbert O’Sullivan, Leonard Cohen, Leon Russell, Harry Nillson en de Eagles worden evenzo met wisselend resultaat gebracht, maar meestal een beetje druilerig, waardoor je naar het origineel verlangt.