Ben Weaver - Mirepoix & Smoke - Recensie

Enkele jaren geleden kocht ik tijdens Crossing Border een zelf uitgegeven boekje met poëzie en tekeningen van de Amerikaan Ben Weaver. Ik had al twee of drie van zijn cd’s en dit bundeltje maakte het plaatje compleet. Ik koester het nog steeds. Weaver is geen man die naar overdaad neigt; integendeel. Zijn liedjes zijn minimaal wat melodie betreft en de arrangementen extreem sober. Op Mirepoix & Smoke komt er weinig meer dan een enkele banjo of gitaar aan te pas. Plus Erica Froman die zo nu en dan een accentje aanbrengt met haar stem of aan de piano. Niet iedere dichtende zanger is een Leonard Cohen en zeker Weaver niet. Maar hij heeft al een half dozijn albums op zijn naam er slaagt er toch telkens weer in met eenvoudige middelen het publiek voor zich te winnen. Een combinatie van charisma en precies die goede ‘hookline’ aan een liedje meegeven.