The Tellers - Close The Evil Eye - Recensie

Als we het over Belgische pop hebben, hebben we het meestal per definitie over Vlaamse pop. Alsof ze in Wallonië alleen maar kolen uit de grond halen. Om met dat vooroordeel af te rekenen hebben de Walen The Tellers uitgevonden. Heruitgevonden zelfs, want van de band die drie jaar geleden een flinke deuk in het Belgische poplandschap sloeg, is alleen nog zanger/gitarist Ben Bailleux-Beynon over. Gelukkig is dat wel de man wiens melancholische, tikje korrelige stem de semi-akoestische indiepop van The Tellers zijn herkenbare kleur geeft, zodat het verschil met het zo succesvolle debuutalbum op Close The Evil Eye minimaal is. Aan de muzikale koers is namelijk nauwelijks wat veranderd, of het zou moeten zijn dat de liedjes over de hele linie genomen net wat poppier klinken. Catchy refreinen zijn hoe dan ook een standaardgegeven, net als poppy gitaarlijntjes, veelkleurige arrangementen en de soms Arctic Monkeys-achtige melodieën. Wallonië boven!