Joe Cocker - Hard Knocks - Recensie

‘Ik zei dat ik een modern album wilde maken, maar niet té modern’, antwoordde Joe Cocker op de vraag hoe hij de samenwerking is aangegaan met producer Matt Serletic (o.a. Rob Thomas, Collective Soul, Matchbox Twenty). Het tweetal lijkt een gulden middenweg te hebben gevonden, want Hard Knocks is een mooie synthese tussen verleden en heden. De 66-jarige Cocker klinkt nog precies als de gebarsten ketel van vroeger. Waar menigeen zich decennia geleden al afvroeg hoelang zijn stembanden dat grommende gebrul zouden tolereren, loeit hij onvervaard voort. Onder de fantasievolle productie van genoemde Serletic lijkt hij zelfs op te bloeien. Het is allemaal nieuw materiaal, op I Hope na, dat we kennen de Dixie Chicks. De oude Joe slaat zich er kranig doorheen en maakt vooral indruk in de langzamere passages. Hij heeft iemand gevonden die zijn mogelijkheden goed in weet te schatten, iemand die exact weet wanneer zijn pupil de ruimte moet hebben, dan wel door plotselinge koortjes of geraffineerde orkestraties ondersteund dient te worden.