Bad Religion - The Dissent Of Man - Recensie

Ook punks worden oud. Eerder dit jaar vierde Bad Religion het dertigjarig jubileum, met een live-cd en een tour; nu is er het vijftiende studioalbum, het eerste sinds New Maps Of Hell uit 2007. En whaddayaknow, het grijzende zestal klinkt nog altijd als een stel jonge honden: hapgrage bijters die vooral de misstanden in het eigen Amerika te lijf gaan met een bak melodieuze hardcorepunk waar de vonken vanaf vliegen. Dat daarbij het tempo niet altijd meer boven de 120 km per uur ligt, doet niets af aan de impact van de songs, die alleen na de eerste vier salvo’s even afvlakt, wegens een kortdurende compositorische inzinking. Dat mag, op een totaal van vijftien songs met verder louter hoogtepunten. Songs met de bekende gruizige gitaarriffs, de afgemeten solo’s, de meezingmelodieën, de driestemmige samenzang en de nog altijd even licht hese, tikkie melancholische stem van frontman Greg Graffin: een feestje.