Natacha Atlas - Mounqaliba - Recensie

Met een Engelse moeder, een Egyptische vader en grootouders met Palestijnse, Marokkaanse, Griekse en Turkse wortels brengt de in Brussel geboren zangeres Natacha Atlas het beste van vele werelden samen. Dat deed ze al in de jaren negentig als zangeres en buikdanseres van het hippe Londense danscollectief Trans Global Underground. Op haar negende solo-cd Mounqaliba laat Atlas opnieuw een mix van stijlen horen, met nadruk op muziek uit het Midden-Oosten en Noord-Afrika. Haar nog altijd meeslepende vocalen kleuren prachtig bij traditionele Arabische instrumenten zoals de ney(fluit) en kanun (zither) en klassieke westerse strijkinstrumenten zoals cello en viool. Het merendeel van de songs wordt in het Arabisch gezongen en ademt een sprookjesachtige, melancholieke sfeer uit, die herinnert aan de Libanese diva Fairuz. Sterk is ook haar cover van de Nick Drake-klassieker River Song. Jammer alleen van de pretentieuze gesproken intermezzo’s, die een stijlbreuk veroorzaken. Voor de rest niets dan lof.