The Legendary Pink Dots - Seconds Late For The Brighton Line - Recensie

Weinig groepen zijn zo cult als The Legendary Pink Dots. Al dertig jaar reist de band rond de bezwerende zanger Edward Ka-Spel en toetsenman Phil Knight de wereld rond, op de vreemdste plekken – bijvoorbeeld Mexico – volle zalen trekkend. Ondertussen speelden ze tientallen albums vol – soloprojecten en re-releases van obscure cassette-uitgaven meegeteld zijn het er honderden. Toch is er met deze zoveelste Pink Dots plaats iets aan de hand: het is de eerste zonder gitarist Martijn de Kleer en vooral zonder saxofonist Niels van Hoorn, die sinds de late jaren tachtig een duidelijk stempel op het groepsgeluid drukte. Het maakt dat Seconds Late… meer richting de soloalbums van Ka-Spel opschuift. Maar ook is het een donkerder album dan veel voorgangers. Ka-Spels mysterieuze zang wordt hier helemaal gedragen door de drones en dreigende Geigerteller-klanken die uit Knights elektronische klavieren komen. Muziek die zowel een droom als een nachtmerrie kan zijn.