James Labrie - Static Impulse - Recensie

Het is even schrikken wanneer je de schreeuwende stem hoort op het eerste nummer van Static Impulse. Het nieuwe album van James Labrie kent namelijk naast de befaamde vocalen van de Dream Theater-zanger ook een verrassende tweede stem: die van drummer Peter Wildoer van Darkane. Deze schreeuwt en grunt alsof zijn leven ervan afhangt en vult de cleane vocalen van Labrie perfect aan. Op 's mans vierde soloalbum, dat hij wederom met schrijfmaat en toetsenist Matt Guillory heeft geproduceerd, klinken dezelfde heftige progressieve metalelementen door als op zijn vorige plaat Elements of Perusasion uit 2005. Harder, agressiever en minder ingewikkeld dan Dream Theater, maar daarom niet minder goed. Integendeel, de nummers sleuren je wellicht dankzij die eenvoud mee de diepte in en laten toch genoeg technisch vernuft horen zonder ook maar een keer het gevaar te lopen een uit te hand gelopen jam te worden. Allemaal songs van een viertal minuten. Zeer prettig.