Klaxons - Surfing The Void - Recensie

Het eerste album van de Klaxons sloeg drie jaar geleden in als een bom. Knetterende sirenes, aanstekelijke zang, opgefokte dancepunk, Myths Of The Near Future had het allemaal. 'New rave' werd het genoemd wat de Britten maakten – een maffe term, maar het dekte de lading aardig. Met de nadruk op 'dekte', want de band is in die paar jaar tijd flink wat volwassener geworden. En dat heeft zowel voor- als nadelen. De liedjes zijn absoluut beter geworden en als geheel is Surfing The Void veel coherenter dan zijn voorganger, wat deels te danken is aan de productie van Ross Robinson (Korn, Slipknot, The Cure). Maar juist die grilligheid, die op Surfing The Void grotendeels is ondergesneeuwd, was een deel van de charme van de Klaxons, waardoor het allemaal net wat minder uniek is dan voorheen. Niettemin een prima album dat met Echoes, The Same Space en Venusia zelfs enkele magische momenten kent.