Disturbed - Asylum - Recensie

De Amerikaanse nu-metalband Disturbed is altijd al superstrak geweest, maar op de dertien nummers van dit zelfgeproduceerde vijfde album past tussen de knallende gitaarriffs en het afgemeten drum- en baswerk werkelijk geen haartje van een olifantenstaartje. Met het ware rock & roll-gevoel van vrijheid blijheid, rammen maar en neem er nog eentje, heeft dit weinig meer te maken, maar deze hoogst gestileerde, spijkerharde variant van heavy metal laat het bloed bepaald sneller stromen. De nihilistische teksten vol vervreemding zullen vooral de verwende jeugd van tegenwoordig aanspreken, want wat is de zin van dit moderne leven als je alles hebt wat je hartje begeert en er niets anders overblijft dan verveling, nietwaar? Dan kun je maar het beste lekker boos doen op de tonen van dit muzikale mitrailleurvuur. Zeker als je de volumeknop daadwerkelijk wagenwijd opendraait, want hoe harder je deze muziek afspeelt, hoe beter ‘ie klinkt. Pure adrenaline, goed voor jong en, jawel, ook oudjes – want die worden in de hidden track getrakteerd op een knallende cover van U2’s I Still Haven’t Found What I’m Looking For.