The Charlatans - Who We Touch - Recensie

Weet u nog, die Manchester-hausse medio jaren tachtig? Ach ja. Welnu, The Stone Roses zijn reeds lang verwelkt, maar de Happy Mondays doen onverminderd verwoede (lees: pathetische) pogingen om hun houdbaarheidsdatum te verlengen. En uitgerekend The Charlatans, die er destijds te laat bij waren en ‘dus’ als meelopers werden gezien, maken ondertussen gewoon nog steeds de leukste platen. Who We Touch, hun elfde, is zelfs hun beste want meest consistente sinds het titelloze comebackalbum uit 1995. De meeste elementen zijn inmiddels vertrouwd: het psychedelische zeurorgeltje dat onvermijdelijk de Pink Floyd van Syd Barrett in herinnering roept, de Beatles-echo’s, de vederlichte popmelodietjes. Toch vallen er ditmaal enige nieuwigheidjes te noteren. Met dat noise-crescendo in Love Is Ending lijkt het opeens alsof The Dead Boys van Down In Flames een confrontatie met The Stooges van No Fun aangaan, terwijl de arrangementen van Your Pure Soul en Intimacy dan weer een voorheen onvermoed oor voor het delicate detail verraden.