arK - Wild Untamed Imaginings - Recensie

Ondanks vier middelmatige albums heeft progcollectief Ark het sinds 1988 toch zo’n zeven jaar volgehouden. Wat de exacte reden voor bassist John Jowitt (iQ, Jadis, Frost, Arena) is om zijn oudste werkgever nieuw leven in te blazen, blijft na het beluisteren van Wild Untamed Imaginings een raadsel. Wellicht dat voor de mannen van arK – tegenwoordig met een kapitale K – de biertjes in het Britse clubcircuit bijzonder goed smaken, want aan de muzikale chemie kan het niet liggen. Jowitt, Ant Short, Peter Wheatley, Steve Harris en nieuwe drummer Tim Churchman (Darwin’s Radio) leveren een productie af waarvoor iedere Nederlandse symfo-act zijn neus zou ophalen. Slecht opgenomen, krakkemikkige songs in oude, verschaalde It Bites- en Marillion-sferen en valse zangpartijen van Anthony Short waar je werkelijk onpasselijk van wordt. Is meteen die veranderde schrijfwijze verklaard. Dit klinkt gewoon Knap Kut. Inderdaad, met kapitale K.