Charlie Jones’ Big Band - Wash The Dirt Of These Hands - Recensie

Bij eerste kennismaking zorgt de bandnaam voor wat verwarring. Het gaat hier niet om een big band maar een duo, terwijl Charlie Jones in geen velden of wegen te bekennen is. Komt nog bij dat het Belgische tweetal klinkt als getormenteerde veertigers, maar in werkelijkheid begin twintig is. Net als op het debuut blinkt Charlie Jones’ Big Band uit in het spelen van blues die wringt, sleurt, kermt en knarst. Vanwege de overwegend kale instrumentatie van zang, gitaar en drums liggen de emoties open en bloot extra aan de oppervlakte. Hoe effectief die combinatie is, laat de band in het afsluitende Living By The Door horen. Blues en psychedelica zorgen voor een fascinerende trip. Wat Charlie Jones Big Band daarvoor laat horen, is minstens zo indrukwekkend. Het ene moment zo broeierig als Tom Waits op zijn subtielst, het volgende moment uitgelaten als Led Zeppelin of the Stones. Nog meer dan op het debuut is de muziek echter ook heel erg van Charlie Jones zelf.