Iron Maiden - The Final Frontier - Recensie

Als een band na 35 jaar nog steeds nieuwe wegen inslaat, is dat een teken van een identiteitscrisis of een onuitputtelijk fanatisme. Voor Iron Maiden geldt het tweede. Op The Final Frontier staan geen geforceerde experimenten, maar een verfijning van een bandgeluid dat al jaren lang heeft gerijpt. Bij het intro met snelle basloopjes en keyboards knipoogt de band zelfs even naar de fusion, maar dan knalt de titelsong erin en zorgt de stem van Bruce Dickinson voor een vertrouwd geluid. Iron Maiden schuwt ook akoestische gitaren niet en durft met The Man Who Would Be King zelfs even mooi te doen. In de lange afsluiter When The Wild Wind Blows wordt er veel met ritmes gespeeld en als je een van de catchy zanglijnen zou vervangen door een fluit, zou je een ideaal folkmetalnummer krijgen. Voor de diehard fan klinkt dit misschien wat eng, maar The Final Frontier bevat genoeg elementen waarom de band bekend staat: snelle, afgedempte riffs, theatrale zang en gierende gitaarsolo’s. Ook verkrijgbaar als luxe Mission Edition met toegang tot bonusmateriaal, inclusief filmpjes achter de schermen van het opnameproces, wallpapers en een computerspel.