Black Country Communion - Black Country - Recensie

Liever dan Joe Bonamassa aan bassist/zanger Glenn Hughes te koppelen voor een bluesplaat, stelde producer Kevin Shirley een rockband samen die verder bestond uit Jason Bonham (drums) en Derek Sherinian (toetsen). Voor Bonamassa moet dit project een fikse omschakeling zijn geweest, want al meteen in de titelsong gaat het kwartet er spijkerhard tegenaan. Zingen doet hij slechts in een paar nummers, voor het overige is het Hughes die de vocale toon zet. Bonamassa mag lekker achterover leunen – voor zover mogelijk in deze stevige muzieksoort – en zich op zijn gitaarspel concentreren. De sfeer is typisch jaren zeventig, doet denken aan de hoogtijdagen van Led Zeppelin, Deep Purple en Black Sabbath. Benauwd om een muziekstuk langer van vijf minuten te laten duren is men niet, een tempowisseling of een exotisch arrangementje wordt evenmin geschuwd. En aan het eind van de rit is één ding duidelijk: de man om wie het allemaal draait heet Glenn Hughes.