Earth And Fire - Atlantis - Recensie

In 1973 verscheen Atlantis als opvolger van Song Of The Marching Children, een even pretentieus album waarmee Earth And Fire een flinke stap richting de ontwikkeling van haar karakteristieke symfopopsound maakte. Belangrijker, Atlantis zorgde (na Seasons en Memories) met Maybe Tomorrow, Maybe Tonight voor de derde top-3 hit binnen drie jaar. Naast de Jerney Kaagmans zang en de muzikale kern van Gerard (keyboards) en Chris Koerts (gitaar) vormde inmiddels ook de productie van Jaap Eggermont, die acht jaar lang achter de knoppen zou plaatsnemen, een constante factor in de sound van Earth And Fire. Terugblikkend is deze cd dankzij het naïeve Atlantis-thema, de overkill aan mellotron en de wat grillige opbouw in sfeer en sound zeker niet als hun beste album de geschiedenis ingegaan. Wel als een sympathieke nedersymfoplaat met één commerciële uitschieter.