Kings Go Forth - The Outsiders Are Back - Recensie

Jeremy Kuzniar. Onthou die naam. Het zou namelijk zomaar de beste drummer van het moment kunnen zijn. Dit debuutalbum van het elfkoppige, uit Milwaukee afkomstige en met drie zangers uitgeruste Kings Go Forth is over de hele linie geweldig, maar de indrukwekkendste nummers zijn toch die waarin Kuzniar iedereen ongenadig achter de broek zit. De buitengewoon overrompelende binnenkomer One Day laat zich genieten als een rabiate variant op Curtis Mayfields (Don’t Worry) If There’s A Hell Below We’re All Gonna Go. Waarmee zowel toon als stijl gezet is: stomende soulfunk zoals die aan het begin van de jaren zeventig werd gemaakt. Gelijk de recente cd van Sharon Jones And The Dap-Kings moet The Outsiders Are Back duidelijk de indruk wekken alsof de moderne tijd er totaal geen invloed op heeft kunnen uitoefenen. Hoort u mij klagen? Don’t Take My Shadow is een bijkans geniale kruising tussen georkestreerde Philadelphia-soul anno 1973 en The Meters ten tijde van Rejuvenation. Adembenemend.