Keith Jarrett/Charlie Haden - Jasmine - Recensie

In 1976, op het album Eyes Of The Heart, speelden zij voor het laatst samen. Destijds was bassist Charlie Haden in dienst van pianist Keith Jarrett, maar in de bijna 35 jaar die volgden, ontwikkelden beide musici zich tot twee ware jazziconen. Jarrett vond het spelen van het standaard jazzrepertoire als het ware opnieuw uit en hoewel Haden zich in heel veel verschillende genres bekwaamde, tilde hij, met name met zijn Quartet West, de kunst van het spelen van standards naar het allerhoogste plan. Dat beide giganten elkaar eindelijk in duobezetting hebben getroffen, mag een godsgeschenk worden genoemd. Jarrett en Haden onderzoeken op het album Jasmine iedere vezel van de acht stukken die volgens hen de essentie van hun symbiotische samenspel het beste weergeven. Alle songs worden gespeeld als trage ballades en geen van beide musici is uit op technisch machtvertoon. Iedere egoloos gespeelde noot wordt ondergeschikt gemaakt aan de muziek zelf. En dat resulteert in een album dat bij verschijning al een klassieker is.