Mica P Hinson - Micah P. Hinson And The Pioneer Saboteurs - Recensie

Bij eerste beluistering een overweldigend album. De ambities barsten bijna uit de digitale putjes. Geïnspireerd door een gedicht van Walt Whitman. Songs die geklemd zitten tussen rijke gearrangeerde instrumentale stukken. Daarbij gaat de Texaan met het uiterlijk van een jonge Costello hier in zijn teksten ook nog eens gedreven de Amerikaanse samenleving te lijf. Hij schrijft lekkere liedjes. Maar hoe vaker je de plaat hoort, des te beter dat je beseft dat deze Hinson – net als bijvoorbeeld The Hold Steady - nooit tot de ‘echte groten’ zal behoren. Dat hij ideeën bij anderen pikt is geen schande – Bowie is er een ster mee geworden, maar die deed het slimmer. De orkestpartijen, de knipoog naar Bonnie ‘Prince’ Billy hier en Nick Cave daar. Het dramatische overgaan van een lange, zalvende strijkersinstrumental in een dreigende drone. Het is allemaal net te bedacht om grandioos te zijn. Maar goed is het wel.