Asia - Omega - Recensie

Bijna drie decennia geleden stond het Asia-collectief voor een nieuwe, vette progsound die wereldwijd zalen deed vollopen en zelfs voor hits op de radio zorgde. De band kreeg twee jaar lang – terecht – het label ‘supergroep’ opgeplakt, maar daarna ging het via talloze bezettingswijzigingen en weinig opvallende releases snel bergafwaarts. Omega is het tweede album in de originele bezetting na de reünie met het teleurstellende Phoenix in 2008. En opnieuw laat Asia het op alle vlakken afweten. Futloze composities die al lang geen symfo meer genoemd kunnen worden. De uitvoering ontbeert passie en avontuur, Carl Palmer drumt op de automaat, Steve Howe is vrijwel onzichtbaar (m.u.v. Light The Way), John Wettons bereik is aan gort en Geoff Downes’ toetsen zijn van elke kleur ontdaan. Alleen dankzij het vrolijke popdeuntje Emily, het verrassende ELO-eske I’m Still The Same en de fraaie ballade There Was A Time, vallen er nog spaarzame lichtpuntjes op Omega te ontdekken.