Bintangs - Night-Fighter – Mickey Finn - Recensie

Eind jaren zeventig was het lot de Bintangs niet erg goed gezind; na de release van hun succesvolle album Genuine Bull ging hun platenmaatschappij over de kop, een volgende maatschappij evenzo, en een dure vrijage met het machtige Phonogram eindigde in tranen. Maar de muzikanten versaagden niet, ze namen gewoon zelf hun platen op in de studio van gitarist Albert Schierbeek, onder productionele leiding van diens drummende broer Harry. Het resulteerde in twee rauwe albums vol goudeerlijke hoogovenrock, die nu samen op een cd gezet zijn. Zanger Gus Pleines klinkt als een gemene Mick Jagger en als bassist Frank Kraayeveld z’n strot opentrekt is het alsof de duivel zelf zingt. En dat dan vaak in verhalende teksten over allerlei duistere figuren. Zingt men in een liefdesliedje dat hij haar graag een dikke gouden ketting wil geven, blijkt het de bedoeling haar daarmee te ketenen. Wil een wandelaar zomaar een praatje aanknopen met een vrouw van middelbare leeftijd, vermoordt hij haar pardoes, en nog iemand, en nog iemand, tot hij de hand aan zichzelf slaat. Echtemannenmuziek vol ruige verhalen over ruige gasten, voorzien van ruige klanken. Stuur deze platen naar een paar garagerockblaadjes in Amerika en je zult zien dat er daar gelijk een hype rond de Bintangs ontstaat. Puike muziek, geweldige band, bij lange na niet genoeg gewaardeerd in eigen land. Binnenkort het 50-jarig jubileumoptreden in Paradiso. Komt dat zien!