John Norum - Play Yard Blues - Recensie

We kennen John Norum als de gitarist van Europe. Sinds The Final Countdown heeft de Zweedse snarengeselaar nogal wat omzwervingen gemaakt, die hem uiteindelijk tot Play Yard Blues gebracht hebben: zijn tweede soloalbum, waarop hij fel van leer trekt. Hij zingt zelf, en zeker niet onverdienstelijk, in zeven zelfgeschreven songs en drie covers – van respectievelijk Phil Lynott, Felix Pappalardi (Mountain) en Frank Marino. Vooral naar laatstgenoemde lijkt Norum goed geluisterd te hebben. Net als Marino doopt Norum zijn rockmuziek in dezelfde elektrische blues waar ook Jimi Hendrix zijn inspiratie vandaan haalde. Met dien verstande dat Norums plaat heavier hardrockt. In deze eigen productie knalt hij er denderend op los, met adrenalineverhogend resultaat. En met de zinderende instrumentale titeltrack als afsluiter, waarin hij het wah-wah pedaal diep intrapt, steelt hij mijn hart. Ja, ook jongens uit geföhnde haarrockbandjes komen goed terecht, als ze de blues in hun hart sluiten.