New Cool Collective Big Band - Pachinko - Recensie

De narcissen vliegen de grond uit, het gezang van krolse katers weerklinkt in de nacht, de zon wordt warmer en warmer en zelfs de grootste kniesoor ziet aan elke wolk een zilveren randje. Dit zijn de beelden en gevoelens die je krijgt bij het beluisteren van Pachinko, het nieuwe album van de New Cool Collective Big Band. Als een van de weinige orkesten in de wereld slaagt dit collectief erin het elan van de jaren dertig, het gouden tijdperk van de bigbandmuziek, te transformeren in een optimistisch klankpalet dat helemaal hoort bij de 21ste eeuw. Het zijn pretentieloze, maar razend knap gespeelde composities, het merendeel even briljant gearrangeerd door Willem Friede. Het is muziek waarop Tom en Jerry in vliegende vaart achter elkaar aan zouden kunnen racen of geliefden in een Hollywood-tranentrekker de ultieme filmzoen zouden kunnen geven. En dan komen ineens de Sex Pistols voorbij. Caleidoscopische muziek dus, die geen moment gaat vervelen.