Jeff Healey - Last Call - Recensie

Hij mag dan bekend staan als voorvechter van de bluesrock, Jeff Healey was primair een liefhebber van jazzmuziek uit de eerste drie decennia van de vorige eeuw. Een jaar voor zijn dood in 2008 nam hij een rits klassiekers uit dat tijdperk op, slechts ondersteund door piano, klarinet en viool. Zelf bespeelde hij naast de gitaar ook de (gedempte) trompet, waarop hij heel aardig uit de voeten kon. Uiteraard heeft hij dit soort muziekhistorische expedities eerder ondernomen, maar nooit met zo’n beperkte bezetting. Geen zorgen, zijn gitaarspel is fenomenaal als altijd, hij lijkt zich binnen het akoestische trio als een vis in het water te voelen, alleen overtuigt hij qua zang niet altijd. Met name in een beeldende song als Deep Purple schiet hij te kort. Wie de uptempo versie van April Stevens en Nino Tempo uit 1963 kent, zal Healey’s versie zeker wat mager en gewoontjes vinden. Laat onverlet dat Last Call een sfeervol geheel is, dat nostalgische beelden oproept van lang vervlogen tijden, keurig gekapte heren in jacquet en hooghartige dames in glitterjurken.