Pavement - Quarantine The Past; The Best Of Pavement - Recensie

Wie de vroegste Europese concerten van Pavement meegemaakt heeft – liefst die met de onvoorspelbare drummer Gary Young er nog bij – zal die avonden niet snel vergeten. Het waren de hoogtijdagen van de grunge, maar Pavement speelde geen grunge. De lo-fi kwam net opzetten, maar een lo-fi-band als Guided by Voices of Sebadoh was Pavement evenmin. Pavement speelde gewoon een soort powerpop die gestuurd werd door hartstochtelijke weerbarstigheid. Vijf albums maakten ze, stuk voor stuk goed, om in 1999 uit elkaar te gaan. Enkele maanden geleden kwam het nieuws van de reünie in 2010, dat luister wordt bijgezet met deze eerste Pavement-compilatie. Een best-of van een band zonder echte hits. Maar wat een feest der herkenning! Zeker vijftien van de drieëntwintig songs roepen een aangename A-ha Erlebnis op. Nooit bij stilgestaan dat deze groep zoveel melodieuze rafelklassiekers heeft geschreven. Bijna vijf kwartier rockklassiekers die zich hierbij als tijdloos hebben bewezen.