Gazpacho - A Night At Loreley (2Cd, 1Dvd) - Recensie

Recenseren is een vak. De journalist die de muziek van Gazpacho omschreef als – gaat u even zitten – ‘classical post ambient nocturnal atmospheric neo-progressive folk world rock’ verdient beslist de Pulitzer-prijs. Maar ach, verschil moet er wezen en dus noemen wij liever Radiohead, Muse, Porcupine Tree en – vooral – Steve Hogarths Marillion ter indicatie van Gazpacho’s koers en sound. Via de live registratie A Night At Loreley kunt u zelf op twee cd’s en een dvd bepalen of de moderne progrock van deze, ruim veertien jaar oude band uit Noorwegen een plaatsje tussen genoemde voorbeelden verdient. Wij hebben onze sterke twijfels, al was het maar omdat Jan-Henrik Ohme een beperkte zanger is die persoonlijkheid mist en die in zijn presentatie teveel op hetzelfde kunstje vertrouwt. Dat gaat, zelfs in de fraaie omgeving van een klassiek Duits openluchttheater, snel vervelen. En ja, zingen is ook een vak.