Pieter De Graaf - Introducing Pieter De Graaf - Recensie

Bij Wouter Hamel spelen is een cadeautje: je hebt altijd werk en je komt nog eens ergens. Pianist Pieter de Graaf is zo’n gelukkige man. Drummer Jasper van Hulten ook en bassist Ludo van der Winkel mag, als vaste invaller voor Sven Happel, af en toe aan het succes ruiken. Artistiek gezien heeft zo’n droomgig natuurlijk beperkingen: met zo’n druk toerschema van je baas komt er niet veel meer van je eigen muziek. Toch vond De Graaf tijd om een handvol eigen stukken te schrijven en die samen met Van der Winkel en Van Hulten op te nemen. Op dit evenwichtige debuutalbum grijpt hij terug op de traditie van het klassieke jazzpianotrio. In zijn spel en composities weerklinken echo’s van Keith Jarrett en Herbie Hancock, maar er zijn slechtere invloeden. Jammer alleen dat Benny Sings – pseudoniem van Tim Berkenstijn – in twee nummers zingt. Ik hou wel van rare zangers in de traditie van Bob Dorough, maar wat Berkenstijn hier doet, gaat echt nergens meer over.