Bon Jovi - The Circle - Recensie

Na de omtrekkende beweging die het countryuitje Lost Highway was, is op The Circle het aloude groepsgeluid in ere hersteld. Wat heet, niet sinds New Jersey (1988) bevatte een Bon Jovi-album zoveel tot luidkeels meebrullen uitnodigende songs. Over Jons oude jachtterrein gesproken, de altijd al aanwezige invloed van die andere godenzoon uit Asbury Park is in verhevigde mate voelbaar. Work For The Working Man zou in een iets gewijzigd arrangement op Born In The U.S.A. hebben kunnen staan en Fast Cars heeft zelfs een steels naar Roy Bittan knipogende piano in de aanbieding. Het is evenzeer duidelijk dat de heren hun gepatenteerde eighties stadionrock niet ten koste wilden laten gaan van de thematische verdieping die hun platen uit dit aflopende decennium kenmerkten. Was Bounce (2002) een album waarin de spoken van 9/11 werden geconfronteerd en schilderde het opvallend kwade Have A Nice Day (2005) een naargeestig plaatje van het verscheurde Amerika onder Bush jr., op The Circle worden de bittere pillen (‘The world is cracked/The sky is torn’) weggeslikt met een hartversterkende dosis hoop volgens Obama-recept.