Billy Bragg - Volume II (8cd, 1dvd) - Recensie

In deze luxe box is zo’n beetje alles te vinden wat Billy Bragg tussen 1988 en 2002 heeft opgenomen. Centraal staan de vier albums die de Engelsman in deze periode maakte, maar het bijzondere is dat ze stuk voor stuk vergezeld gaan van een bonus-cd met obscuur en nooit eerder uitgebracht (live) materiaal. Workers Playtime (1988) is Bragg’s vierde studioplaat en laat horen dat hij bezig is zich te ontwikkelen van een alternatieve folkie tot een meer popgeoriënteerde muzikant, die niet schuwt zoemende koortjes, toetsen en blazers in de strijd te werpen. Ook z’n teksten worden romantischer en verliezen zoetjesaan hun politieke lading. Don’t Try This At Home (1991) is zonder meer een van Bragg’s beste platen. Dat is mede te danken aan gastmuzikanten als Johnny Marr en Peter Buck en Michael Stipe van REM. Na een stilte van vijf jaar komt Bragg op de proppen met William Bloke (1996). Daarop heeft hij tot ieders verrassing alle overbodige muzikale franje overboord gezet en musiceert hij weer fris van de lever met alleen z’n gitaar. Maar de man blijft onvoorspelbaar, want rond de eeuwwisseling heeft hij een eigen band geformeerd. Daarmee neemt hij in 2002 onder de naam Billy Bragg & The Blokes het teleurstellende en tamelijk stuurloze England, Half English op. De bonus-dvd bevat twee live-optredens van Bragg uit 1991 en 2006.