Chris Stills - Chris Stills - Recensie

Op zijn in 1998 verschenen debuutalbum 100 Year Thing bleek Chris Stills een aardje naar zijn vaartje Stephen. Volwassen songs met een introspectief karakter, geworteld in folkrock, blues en de beste singer/songwriter-traditie. Met de in Parijs opgenomen live-ep When The Pain Dies Down eerde hij daarop zijn Franse wortels door ook een paar liedjes in mama Véronique Sanson’s moerstaal te zingen. Zijn tweede volwaardige en gewoon naar hemzelf genoemde studio-cd bevat nu opnieuw een paar Franstalige liedjes, maar die behoren niet tot de hoogtepunten. Daar zijn Kitty Cathy en het reeds van de ep bekende Demon te vrijbijvend voor, terwijl The Band’s The Weight in het Frans gewoon te raar voor woorden klinkt. Interessanter zijn nummers als When The Pain Dies Down, Diary Of A Dying Man en Say My Last Goodbye, waarin een besef van sterfelijkheid een prettig harmonieuze verstandhouding aangaat met het zicht op verlossing in de armen van een vrouw. Nu alleen nog wat vaker uit de band springen, waarde naamgenoot.