Frédérique Spigt - Één Kus - Recensie

Opvallend is dat Fré Spigt zich door het chanson heeft laten inspireren, maar desondanks bluesy en gruizig is blijven klinken. Hoe verander je van muzikale invalshoek en blijf je toch jezelf? Zo dus. Voor een aanzienlijk deel heeft dat natuurlijk te maken met haar krachtige stem en overtuigende manier van presenteren. Als ze in Idool Van Idool bijvoorbeeld de openingsregel ‘ruik de stront van papegaaien’ zingt met een tetterende tuba op de achtergrond, ruik je die kwalijke geur als het ware. Het meeste werk is Nederlandstalig, twee van de songs zijn van Franse teksten voorzien. Frédérique draait haar hand er niet voor om, zo blijkt. Behalve door de vocalen wordt de sfeer sterk bepaald door de weemoedige accordeon en bandoneon van de Belgische muzikant Gwen Cresens. Misschien is het even wennen met deze ingetogen productie, maar één kus is een dappere en geslaagde poging om eens een ander geluid te laten horen. Binnenkort in het theater.